Ekspozycja - Nowa sztuka

Awangarda dwudziestolecia z całokształtu przemian cywilizacyjnych wyprowadzała przede wszystkim imperatyw przekraczania estetycznych norm i tradycyjnych przyzwyczajeń. Miało to służyć sprostaniu standardom współczesnego życia, takim jak: nowatorstwo, ekonomia środków, matematyczna harmonia osiągana za pomocą kompozycji na płaszczyźnie abstrakcyjnych lub poddanych silnej deformacji elementów. W części zatytułowanej „Nowa sztuka” widzimy przegląd prac członków najważniejszych ugrupowań awangardy – Bloku (1924–1926), Praesensu (1926–1929) i „a.r.” (od 1929). Do najbardziej radykalnych należały koncepcje malarskie W. Strzemińskiego, zgłębiającego podział geometryczny płaszczyzny (Kompozycje architektoniczne) i dążącego do organicznej unifikacji obrazu (Kompozycja unistyczna). W zakresie rozwiązań przestrzennych wyróżniały się rzeźby Katarzyny Kobro, przekraczające tradycyjne normy tego gatunku. Język awangardy znajdował także zastosowanie w projektach wnętrz i mebli. Przykładem są meble z Zameczku Prezydenta w Wiśle oraz – umieszczone w korytarzu wiodącym do hallu – projekty architektów (B. Lachert, J. Szanajca oraz B. i S. Brukalscy), w których dokonała się symbioza funkcjonalizmu i całościowej koncepcji plastycznej.